แล้วจะเก็บดอกไม้มาฝาก...         คือหนังสือมือสองที่เพิ่งซื้อมาทางเน็ต

ฉันโบกมือให้เด็กน้อย    เขาเฉยๆ ไม่โบกตอบ ซึ่งฉันก็ยินดีที่เขายังบริสุทธิ์มากเกินที่จะรู้ถึงสัญลักษณ์ของการลาจาก

 

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชอบประโยคนี้นักหนา...

ในชีวิต..เจอกับการจากลา...มาไม่รู้กี่ครั้ง...  มันเป็นความรู้สึกแบบไหน

 

เราเรียกมันว่า  "  ใจหาย  "  เสมอมา

 

คนอื่นเรียกว่าอะไรหว่า ???

 

แต่เหมือนนานแล้ว... ที่ไม่ได้ขบคิดกับความรู้สึกนี้ ... ( ชวนให้นึกถึงว่า  มันนานแล้วนะ )

 

นึกถึง...อาการใจหาย... มันโหวงเหวง  เนาะ

 

 

เคยคิดว่า...นัยของคำลา.... แม้จะเรียบง่ายที่สุดแล้ว 

โดยส่วนลึก...มันคงแอบแฝงความนึกคิดเบาๆที่ว่า  ซักวันเราจะพบกันอีก

และส่วนใหญ่แล้ว...ทุกครั้งที่เราพบความรู้สึกแบบนั้น ... มันจะเป็นการจากลา...ที่ไร้โอกาสพบเจออีกครั้ง

... การจากลา...ไม่ว่าจะ รูปธรรมหรือ นามธรรม

 

ไม่ได้เกี่ยวกับชื่อเรื่องที่ตั้งเลย...

 

เพียงแต่ความคิดเล้กๆ...เอ็นดูกับความไร้เดียงสา

 

หากแม้ไม่รู้จัก... คงเพียงไม่รับรู้...แต่เข้าใจว่า... " ไปแล้ว "

 

ไม่น่าจะทันได้ใจหาย...  ซึ่งยินดี

 

 

แต่ไม่รู้จะทันได้พูดคำว่า.....โชคดี

ถ้าไม่ทัน... ขอพูดตรงนี้...อีกที่

 

 

 

โชคดีนะ...